Fyrri Króníkubók lesin!

Fyrri Króníkubók gæti vel hafa verið skrifuð í Excel og það áhugaverðasta við hana er það sem er ekki í henni. 

Já og svo kemur einn af aðalmönnum kristninnar til sögunnar eins og úr sauðaleggnum.

Fyrri Króníkubók

Síðari konungabók ...

... komin á bibblíubloggið.

Í henni fer spámaður til himna í eldvagni og iðnaðarmenn finna torkennilega bók í musteri Salómons. Já og Samaríumenn borða börnin sín. Að lokum eru allir sendir í sveit.

Biblíubloggið rís!

Fyrir allnokkru hóf ég að lesa Biblíuna og skrifa hugleiðingar um efni hverrar bókar á þartilgert blogg. Ekki var ég nú langt kominn þegar uppihald varð á skrifunum. Nú er ég hinsvegar kominn af stað aftur og tveir pistlar bæst við nýlega, sá seinni í dag. Ég er bjartsýnn á framhaldið.

Ég nenni ómögulega að finna út úr því aftur hvernig maður tengir bloggsíður við Blogggáttina, svo ég hyggst nota þessa síðu, sem ég held að sé þar skráð, til að vísa fólki á biblíubloggin. Einn músarsmellur til eða frá skiptir varla sköpum þegar eilífðarmálin eru annarsvegar, er það?

Sven: Sónata fyrir Stalínorgel

– lesþroskasögubrot 

Ég man mjög vel eftir því þegar ég las fyrst eitthvað eftir Sven Hazel. Það var í stofunni hjá afa Togga.

Innan um Íslendingasögurnar og Laxness leyndist af einhverjum ástæðum Dauðinn á skriðbeltunum og einhverntíman greip ég hana og byrjaði að lesa.

Ég veit ekki hvað ég var gamall, en vel getur hugsast að þetta hafi verið fyrsta „fullorðinsbókin“ sem ég las.

 Þetta var ansi magnað - fyrsti kaflinn er löng lýsing á skriðdrekabardaga og hraðinn, hættan, hitinn og kaosið komst vel til skila. Og svo var blótað og bölsótast. Þetta var eitthvað alveg nýtt. Ég var húkkt eins og margir unglingar fyrr og síðar - ekki síst strákar.

 Ég var sennilega orðinn „card-carrying“ viðskiptavinur bókasafnsins á Húsavík þegar þarna var komið sögu. En búinn að halda mig einarðlega í barnadeildinni. Ég er svo sem ekkert viss um að það hafi verið eitthvað tiltekið aldurstakmark, eða yfirhöfuð bannað að skoða eða fá lánaðar fullorðinsbækur. En mér þótti það samt ekki við hæfi lengi vel.

En nú var nauðsynlegt að rjúfa þann múr. Og ekki nóg með það - ég hreinlega fór og spurði Helen hvort þar væru nokkrar bækur eftir Sven þennan Hazel. Og jú, þær voru til, hún vísaði mér á þær. Eða þessa einu sem var inni, Hersveit hinna fordæmdu, og lánaði mér hana möglunarlaust.

 Í baksýnisspeglinum er sú bók (sú fyrsta) algerlega sér á parti - hefur yfirbragð raunveruleikans - segir sögu stríðsáranna allra og veitir ólíkt hinum bókunum innsýn í líðan, afstöðu og tilfinningar söguhetjunnar. Hún virkar eins og endurminningabók og ef hún er uppspuni verður að taka hattinn ofan fyrir höfundinum sem skáldi um leið og hann er skammaður fyrir ósannsögli.

Ég man ekki hvort mér entist áhuginn og smekkurinn til að halda tryggð við Hazel þar til bækurnar hættu að koma út - held að ég hafi aldrei lesið þær allra síðustu (þær voru enn að koma út þegar ég byrjaði að lesa þær). En langflestar las ég, sumar oftar en einu sinni eins og ég geri gjarnan, (ó)siður sem ég hef frá móður minni - og afa Togga.

Ég man ekki hvort ég eignaðist nokkurn tímann neina. Held ekki - fékk þær á safninu og mögulega hjá vinum og kunningjum. Á allavega enga Hazel-bók og engar leynast í bókaskápum á Uppsalaveginum.

Ég man ekki hvenær ég las síðast orð eftir hann. Það er ansi langt síðan.

Mun styttra er síðan ég las blaðagrein um Sven Hazel, manninn á bak við það nafn og allskyns álitamál og ásakanir á hendur honum. Í framhaldinu grúskaði ég mig í gegnum vefsíðu (þetta var sumsé eftir tilurð netsins) tileinkaða Sven Hazel sem danski blaðamaðurinn og rithöfundurinn Erik Haaest hélt úti og hét því „snjalla“ nafni „Swine Hassel“. Þar var svikaferill mannsins á bak við bækurnar (sem skv. Haaest var hvorki höfundur bókanna né var að lýsa eigin reynslu) rakinn af allnokkurri heift. Það var að mig minnir nokkuð erfitt að greina trúverðuga hluti frá móðursýki og paranoju í þessum skrifum, en því miður virðist vefurinn horfinn (vel má vera að mér flinkari grúskarar geti grafið síðuna upp úr setlögum internetsins). Þetta var nú býsna áhugavert sem slíkt, hvort sem efnið var skoðað sem innsýn í svikahrappsferil viðfangsefnisins eða sálarlíf síðuhöfundar.

Og litlu breytti þetta um álit mitt á Sven Hazel. Sennilega hafði ég haft það fyrir satt að eitthvað af efni bókanna væri sannsögulegt án þess að hafa svo sem haft af því teljandi áhuga. Sagan var góð.

Eða hvað?

Var þetta holl lesning?

Ég veit það ekki, svosem. Ætli „bókmenntagildið“ sé ekki fremur rýrt, ef það orð lýsir einhverju sem hönd er á festandi. Það var reyndar alltaf einhver fordæmandi undirtónn í frásögnunum - ég held að fáa lesendur grípi beinlínis löngun til að ganga í herinn og marséra til Moskvu. Það er ekki þessum höfundi að kenna að það verður alltaf ljómi yfir stríðsfrásögnum. Ljómi sem stafar af því að sigrast á lífshættulegum erfiðleikum, að standa með félögum sínum, að ná að njóta lífsins þó allt sé ömurlegt í kringum þig. Glampinn af egginni þunnu milli lífs og dauða. Þetta vissu Hómer og Snorri, þetta kunni Tolkien. J.K Rowling veit þetta Og Sven Hazel var með þetta.

Og sennilega átti þessi kraftmikla súpa úr skrautlegum karakterum, dramatísku sögusviði, taumlausu ofbeldi, snert af kynlífi/klámi og ávæningi af sannsögulegheitum samt sinn þátt í því að innræta mér trú á mátt orðanna - möguleika bóka til að kveikja myndir sem væru a.m.k. jafn magnaðar og það sem hægt væri að varpa á skjá eða tjald.

Það er nú hollt.

Mér liggur við að segja: ég væri ekki sá sem ég er ef ekki væri fyrir Sven Hazel. For better or worse.

Glötuð tónlist

– skýrsla um ferli

„Do you add music to EVERYTHING“ spurði forviða amerískur leiklistarfræðingur fyrir mörgum árum eftir að hafa séð eina af sýningum Hugleiks. Stutta svarið er: „Nei“. Langa svarið er kannski, „Nei, en leikfélag sem byggir tilveru sína á að rækta og nýta styrkleika hópsins á öllum sviðum hlýtur að nota tónlist þegar innanborðs eru kraftar á því sviði. Og tónlist er kúl. Yankee go home.“

Það var alltaf ljóst að tónlist yrði einn af meginþráðunum í Hinum glataða. Þegar viðfangsefnið lá fyrir – dæmisögur Nýja testamentisins - fóru hugmyndirnar í gang. Það fór nú allt í marga hringi, en sum elementin eru þó frá fyrstu tíð.

Þar á meðal er hugmyndin um að blanda saman frumsaminni og „fundinni“ tónlist. Í fyrstu var það bundið við að róta í trúarlegri tónlist aldanna, en það átti eftir að breytast og útvíkkast.

Það sem eftir stendur af þeirri hugmynd er sálmurinn í upphafi og endi sýningarinnar, nr. 139a, Nú til hvíldar halla’ eg mér, höfundur ókunnur, sagður frá 15. öld í Sálmasöngsbókinni. Hulda B. Hákonardóttir á heiðurinn af að finna hann. Við hjónin eyddum einum morgni við slaghörpuna, sem hún kann að spila á en ekki ég, við að skoða sálma. Ég var orðinn sáttur nokkrum blaðsíðum fyrr en Hulda þrjóskaðist við og fann þennan fallega gimstein sem minnir skemmtilega á þjóðlagið alkunna um kveðjuna til stúlkunnar á bæjarhátíðinni í Scarborough. Er Scarborough Fair fyrsta óskalagið? Líklega.

Óskabyrjun semsagt.

En afram með þróunina. Á tímabili langaði mig að hafa smá hljómsveit – að minnsta kosti tríó að viðbættu því sem leikhópurinn gæti spilað á. Og ekki bara hljómsveit – mig langaði í blásarahljómsveit og var þá ekki síst að hugsa um e.k. Klezmer-fíling. Fljótlega varð sú hugmynd samt ópraktísk, enda blásarar Hugleiks forfallaðir af ýmsum ástæðum. Um sama leyti fannst síðan sá einfaldi útgangspunktur sem varð að lokum byggt á.

Raddir.

Tónlistin yrði semsagt að langmestu leyti sungin – a cappella eða með mjög mínímalískum undirleik. Á tímabili var pælingin jafnvel að tvískipta leikhópnum skýrt í leikhóp og kór, en góðu heilli féllum við frá því og byggðum hópinn upp sem nokkuð jafnvígan á leik og söng, dekkandi allar raddir.

Og enn var lifandi hugmyndin um að nota bæði frumsamda og lánaða tónlist. Það varð úr, minnst af henni reyndar af trúarlegum toga, kannski ekkert nema fyrrnefndur sálmur, og svo má kannski nefna Like-lög Madonnu: Virgin og Prayer, sem týndi sonurinn og Babýlonshóran syngja í búðkaupi ríka skítapakksins (Jú, þetta er úr biblíunni).

Tónlistarnálgunin í Þeim glataða kallast óneitanlega á við tvær af fyrri Hugleikssýningum. Í Ég sé ekki Munin (2000) datt ég niður á að semja einfalda en sviðs-effektíva (að mér finnst) A cappella tónlist. 2-3 raddir þar sem 1-2 þeirra syngja oftast e-k þrástef. Ég var svo hrifinn af þessum stíl að ég samdi á endanum lög við öll erindi Hávamála sem komu við sögu í sýningunni. Verkið var frumflutt í heild sinni í Þjóðleikhúskjallaranum af kammerkórnum Hjárómi. Og svo var það Undir hamrinum (2003) þar sem sami still var allsráðandi, eða því sem næst. Þegar ég hugsa um það þá er uphafssöngurinn í Jólaævintýri Hugleiks (2005) í sömu fjölskyldu, þó þar væri reyndar undirleikur.

En þetta var nú út úr dúr.

Skýrasta dæmið um þessa aðferð í Þeim glataða er sennilega markaðstorgssöngurinn. þar búa karlaraddir til bassalínuna á orðinu „Babýlon“ meðan kvenraddirnar flytja texta lagsins og mála þannig mynd af þessum markaði þar sem týndi sonurinn glutrar frá sér föðurarfinum í vafasamar merkjaflíkur, kjass frá gleðikonu og annað fánýti. Þetta er frekar skemmtileg leið til að nota á leiksviði finnst mér. Sá glataði verður örugglega ekki síðasta skiptið sem svona lög koma frá mér.

Til að syngja leikhópinn saman í upphafi ákvað ég að nota keðjusöngva. Fljótlegt að læra og auðvelt að leika sér með. Fyrir nokkrum árum eignaðist ég lítið kver með keðjusöngvum sem ungverska tónskáldið Lajos Bardos tók saman og samdi að talsverðum hluta. Við enduðum á að nota að ég held þrjá af þessum söngvum í sýningunni, þó bara einn þeirra í keðjumynd og jafnvel hann fékk á sig frumsamda sjálfstæða bassalínu. Það er söngur kindanna, þar sem fjárhirðarnir syngja nafnakall meðan ærnar jarma keðjuna. Sjálfur Franz Schubert lagði til lagið sem við notuðum til að útmála ferðalag sonarins. Textinn er eftir mig, en hey, Schubert var nú m.a. frægur fyrir að vera ekki nema í meðallagi smekkvís á skáld til að tónsetja.

Enn annar keðjusöngur sem var notaður í verkinu er einn sá frægasti – hinn forn-enski Sumer is icumen in – mögulega elsta pólífóníska lag heimsins (handritið er frá 1225 – enginn veit hvað lagið er gamalt), sem varð að undirleik undir langa þögla senu um sambúð glataða sonarins og babýlonshórunnar. Reyndar var hann að mestu leyti ekki sunginn heldur leikinn á fiðlu, eða tónefnið úr honum notað í fiðluundirleik senunnar. Elísabet Inda Ragnarsdóttir þróaði þá hljóðmynd og fleiri af mikilli smekkvísi og hugkvæmni. Hún notaði að mestu tónefni úr sönglögum sýningarinnar, en bætti líka ýmsu við.
Ofan á keðjusönginn um sumarkomuna bætti ég svo tveimur sjálfstæðum melódíum fyrir skötuhjúin , sem hljómuðu líka saman og fæ út fimmraddaðan kór þegar best lætur. Ekkert að því.

Indra spilar á fiðlu já, og svolítið á ukulele, því eins og allir vita verður að að vera ukulele í biblíutengdum leiksýningum á Íslandi. Spyrjið bara Jesú litla. Leikhópurinn grípur í Diggeridú, symbal, tambúrínu og trommur – og svo er skemmtari í Madonnulögunum. Nema hvað?

Enn eitt lag sem við prófuðum svona nánast sem æfingu en var síðan bara aðeins of flott til að nota það ekki var Quand je bois du vin clairet, Tourdion-dans eftir Anonymus gamla frá 16. öld. Ég vona að íslenski textasmiðurinn geri ekki veður út af því en við notuðum á endanum íslenska söngtextann hans, enda lagið sungið í heimkomuveislu sonarins glataða og textinn hin fínasta drykkjuvísa. Við fundum því miður enga skemmtilega mússík um hvað er gott að borða alikálfa.

Og þá var ekki annað eftir en að loka sýningunni með upphafssálminum. "Lífið það gengur í hringi" orti Bibbi og það eru orð að sönnu - stundum.

Það var gaman að vinna mússíkina í þessari sýningu. Kórinn frábær, flottar sólóraddir í boði, flinkur og útsjónarsamur fiðluleikari, kröfuharður og tónþyrstur leikstjóri og Eyjarslóðin er lúmskt gott sönghús.

Gott stöff – kalt mat.

Farið hingað til að panta miða.

Óhreinu börnin hennar Thalíu

Nú nálgast Grímuverðlaunaafhendingin eins og óð fluga. Eins og oft áður mun ég horfa á hana í góðum hópi Leiklistarskóla Bandalags íslenskra leikfélaga þar sem saman er kominn góður slatti af ástríðufyllstu leiklistaráhugamönnum landsins, þannig að stemmningin verður góð. Tveir kennarar skólans eru tilnefndir, þau Ágústa Skúladóttir og Rúnar Guðbrandsson, sem bætir enn í stuðið.

En eins og endranær þykir mér eitt stórskrítið.

Af hverju eru verk leikskálda sem sýnd eru hjá áhugaleikfélögum ekki gjaldgeng í flokknum Leikskáld ársins?

Raunar mætti alveg útvíkka þessa undrun yfir allt galleríið, leikara og leikstjóra og það væri gaman að heyra röksemdirnar fyrir útilokun amatöra almennt, en við skulum halda okkur við leikskáldin – enda er það dæmi svo dæmalaust augljóst.

Það eru nefnilega (góðu heilli) ekki gerðar neinar „formlegar fagkröfur“ til okkar leikskálda. Ef við skrifum nógu góð leikrit þá mun einhver sýna þau óháð því hver menntun eða bakgrunnur okkar er. Það er a.m.k kenningin. Prófskírteini skipta allavega ekki máli.

Og væntanlega á að meta starf okkar út frá því hversu góð leikrit við skrifum, og reynt að horfa á verkin óháð framsetningu þeirra á sviðinu að svo miklu leyti sem það er hægt.

Eitt er ljóst: það sem leikskáld gerir er nákvæmlega það sama hvort sem hann skrifar fyrir atvinnuleikhús, áhugaleikfélag eða skúffuna.

Og ekki nóg með það – heldur er þetta iðulega sama fólkið.

Árið 2005 vorum við þremenningarnir; ég, Ármann og Sævar tilnefndir fyrir handritið að Klaufum og Kóngsdætrum. Ekkert nema gott um það að segja –en ég held að það sé óhætt að fullyrða að Uppspuni frá rótum sem við skrifuðum fyrir Leikfélag Húsavíkur árið 2000 sé betra leikrit – frumlegra, safaríkara, meira „leikrit“ og, ja betra. En hefði ekki komið til álita.

Já, og árið 2005 sýndi Stúdentaleikhúsið tímamótaverkið Þú veist hvernig þetta er, samvinnusmíð leikhópsins og Jóns Páls Eyjólfssonar. Hvað réttlætir það að sniðganga eitt mikilvægasta verk í leiklistarsögu samtímans? Jón Páll var síðan tilnefndur með félögum sínum fyrir Þú ert hér (2009) Er það merkilegra verk? Það skiptir víst ekki máli, heldur hitt hvar það var sýnt.

Við þremenningarnir og Jón Páll og auk þess Andri Snær Magnason, Ólafur Haukur Símonarson, Hrund Ólafsdóttir, Agnar Jón Egilsson, Hávar Sigurjónsson. Öll höfum við fengið tilnefningu og öll höfum við átt verk frumflutt af áhugaleikfélagi. Það er engin sérstök ástæða til að ætla að við höfum sinnt verki okkar öðruvísi eða verr við þau tækifæri. Er það?

Tilnefndu leikskáldin í ár eru eflaust fín. En óneitanlega þykir mér verra að sjá ekki Árna Hjartarson þar á meðal. Mitt kalda mat er að hans nafn ætti fyllilega heima þar. Verst þó að það er ekki vegna þess að Einkamál.is sé slappara leikverk en þau sem tilnefnd eru, heldur vegna þess að það var ekki sýnt af réttu félagi, og þeir sem léku það eru ekki í réttu stéttarfélagi.

Það er bjánalegt.

PS: Árið 2007 var Birgir Sigurðsson tilnefndur fyrir Dag vonar. Ég tek eftir því að Jóhann Sigurjónsson fær ekki tilnefningu fyrir Fjalla-Eyvind.

Sigmundur Fiskaður

The term fisking is blogosphere slang describing a point-by-point criticism that highlights perceived errors, or disputes the analysis in a statement, article, or essay. Meira hér.

Förum aðeins yfir grein Sigmundar Davíðs úr Mogganum í dag:

Íslenzkur aðall


Þegar forseti íslands ákvað að almenningur fengi að eiga síðasta orðið í Icesave-málinu ...

Ó, var það það sem hann gerði? Verður „Já“ síðasta orðið? Varla. En „Nei“? Alveg örugglega ekki.

... var rétt niðurstaða fengin hvort sem þjóðin svo samþykkir eða synjar. Færa má rök fyrir bæði já-i og nei-i. Ríkisstjórnin hefur helgað sig því að tala máli hinna erlendu ríkja heima í stað þess að tala máli Íslands útávið.

Ríkisstjórnin stendur (eðlilega) á bak við þann samning sem búið er að gera í hennar nafni. Og reyndar stjórnarandstöðunnar líka.

Einhverjir kunna því að telja nauðsynlegt að fallast á kröfurnar enda séu þeir sem eiga að vera í forsvari fyrir þjóðina ekki líklegir til að verja afstöðu íslendinga verði málið fellt.

Engan hef ég heyrt halda fram þessum rökum fyrir Jái. En mögulega hefur Sigmundur heyrt einhver halda fram svona sófistískum og veikum röksemdum fyrir samþykkt. Hver veit?

Aðrir gætu óttast að erlend ríki muni beita okkur þvingunum fyrir það eitt að vilja fylgja lögum.

Það er sumsé enginn ágreiningur um lögmætið? Allt klárt og kvitt?

Þeir sem hallast að því að þannig gerist kaupin á eyrinni í samskiptum ríkja vilja þá líklega forðast að egna óstöðugan. Víst er að ef Íslendingar synja lögunum staðfestingar mun það ergja margan embættismanninn sem er að verða uppiskroppa með teppi til að sópa brotum alþjóðlegu banka- og skuldakrísunnar undir.

Já örugglega. Og það eru auðvitað göfug markmið að taka afstöðu í svona máli vegna gleðinnar sem ALLIR eru sammála um að felst í að ergja blýantsnagara.

Það má því finna rök fyrir ólíkri afstöðu.

En greinilega bara vond og ómerkileg fyrir „Já-i“. Mælskubragð til að gefa máli sínu yfirbragð hlutleysis.

Verst er að mikið vantar upp á að umræðan sé til þess fallin að gefa fólki kost á að taka ákvörðun á réttum forsendum.

Segðu.

Að láta raunveruleikann ekki trufla sig

Það er eitthvað sérlega óviðfeldið við það að spekingar ...

„spekingar“. Er átt við fagmenntaða sérfræðinga í lögum, hagfræði og stjórnmálum, eða kannski bara alla sem tjá skoðanir digurbarkalega? Heppilegt að láta þess ógetið.

... sem höfðu alveg einstaklega rangt fyrir sér í aðdraganda efnahagshrunsins og voru svo staðnir að því að hafa farið ítrekað með fullkomlega rangt mál í fráleitum hræðsluáróðri vegna Icesave I og II skuli ekki sjá sóma sinn í því að vera hófsamari í málflutningi í þriðju umferð. Þeir hinir sömu eru nú mættir sem helstu talsmenn Icesave III og hafa engu gleymt og ekkert lært.

Það er nú í sjálfu sér ekkert útilokað að þeir hafi eitthvað lært, er það. En já, smá auðmýkt væri kannski allt í lagi (og reyndar sýndu ansi margir hana eftir Icesave II).

Nú má vera að þessu fólki hafi tekist að sannfæra sjálft sig það rækilega að engu breyti hversu oft raunveruleikinn andæfir því.

Því raunveruleikinn breytist auðvitað aldrei.

Ófáar sálfræðibækur hafa verið skrifaðar um slík einkenni. Dómgreindarbresturinn kemst hins vegar á nýtt og alvarlegra stig þegar sama fólk telur sig enn og aftur best til þess fallið að segja öllum öðrum hvað þeir eigi að gera og nota til þess sömu skýringar og reyndust alrangar.

Það að hafa skoðun og láta hana í ljós er hér lagt að jöfnu við að „segja öllum hvað þeir eigi að gera“. Algengt mælskubragð í íslenskri umræðu.

Þeir sem vita betur

Það er merkilegt að sjá hverjir eru helstu talsmenn kröfugerðar Breta og Hollendinga. Þeir koma flestir úr þeim hópi fólks sem er stundum skilgreindur sem “elítan” í þjóðfélagsumræðu á Vesturlöndum.

Skilgreindur af hverjum? Og í hvaða tilgangi? Og hvaða gildishleðsla felst í orðinu sem tengist ekki þeim hópi sem Sigmundur á við? Og úr hvaða jarðvegi eru „helstu talsmenn“ Nei-sins?

Embættis- og stjórnmálamenn, háskólamenn (fastráðnir hjá ríkinu), fjölmiðlamenn með köllun, bankastjórar, forstjórar og forsprakkar “aðila vinnumarkaðarins”.

Semsagt fólkið sem er næst ákvarðanatökunni (og upplýsingunum sem hún byggir á), sérfræðingar í fjármálum, fólk sem vinnur við að afla sér upplýsinga og talsmenn hagsmuna atvinnulífs og vinnandi fólks. Og gott að vita að lög- hag- og aðrir fræðingar sem ekki styðja Jáið tilheyra ekki þessum elítuhópi. Takið sérstaklega eftir snilldarlegri notkun gæsalappa hér, og veltið fyrir ykkur hvaða tilgangi þær þjóna.

Einkum þó þeir úr þessum hópi sem eru meira með hugann við útlönd en Ísland (hópurinn á sér sögulega skírskotun þótt hann skrifi ekki lengur í kansellístíl).

Gott að vita að sögubækur og -skýringar Jónasar frá Hriflu eru enn handgengnar formanni Framsóknarflokksins.

Svo er það ráðgátan með Baug og Icesave en hún verður ekki leyst hér.

Gamla smjörklíputrikkinu hefur sjaldan verið jafn klunnalega beitt.

Áfram Icesave

Fyrir nokkrum dögum var svo settur saman hinn svo kallaði Áfram Icesave hópur og hann kynntur sem grasrótarhópur.

Fyrsta lögmál Varríusar um mælskubrögð: Um leið og einhver kallar eitthvað „svo kallað“ án konkret ástæðu ber að efast um heilindi hans. Já og svo kallar hópurinn sig ekki „Áfram Icesave“.

Nú hefur “grasrótarhópurinn” sem virðist hafa ótakmörkuð fjárráð sett af stað mestu auglýsingaherferð sem sést hefur á íslandi frá því að bankarnir voru upp á sitt besta.

Gaman væri nú að sjá það mælt. Og gott að Sigmundur miðar við bankana en ekki t.d. olíufélögin, svo dæmi sé nefnt af handahófi. „Virðist hafa ótakmörkuð fjárráð“ er síðan snilldarbragð. Ósannanleg fullyrðing sem vekur samstundis tortryggni.

Þrátt fyrir stóran hersjóð og aðstoð auglýsingastofa ...

Vúhú, auglýsingastofur. Skamm skamm. Aldrei nota Framsóknarmenn svoleiðis, né pukrast með peningaöflun sína.

... virðist Áfram Icesave mönnum oft verða fótaskortur á svellinu. Raunar eru þeir farnir að minna á breskan hóp sem bar sama nafn og gerði ófáar kvikmyndir um fólk sem lærði aldrei af reynslunni þ.a. vitleysan vatt stöðugt upp á sig. Nýjasta myndin gæti heitað [svo] Carry on Icesave.

Þetta er reyndar snjallt. Hvort að viðhafnargrein eftir formann stjórnmálaflokks sé réttur vettvangur fyrir hótfyndni er reyndar jafn óvíst þó fyndnin sé vel heppnuð.

Byrjað var á að kynna til sögunnar hina ýmsu talsmenn semtakanna sem komust fyrst að því að þeir hefðu tekið að sér að auglýsa Icesave þegar þeir sáu myndir af sjálfum sér í blöðunum. Fáni Íslands var notaður sem merki samtakanna í trássi við lög (og málstaðinn) ...

Því auðvitað er þetta ekki bara fólk með rangar skoðanir heldur lögbrjótar og landráðamenn.

... en svo var merkinu breytt og í staðinn “fengið lánað” listaverk þekkts bresks myndlistarmanns.

Bresks, athugiði. Landráðamenn!

Engu er líkara en að hópurinn telji að ekki megi líta á lög og reglur sem  prinsipp sem þurfi að fylgja ef aðrar lausnir eru í boði.

Áfram auglýsingar

Auglýsingar íslenska Carry on hópsins virðast annars vegar byggjast á endurnýttum gömlum hræðsluáróðri (og óviðjafnanlegri nýrri myndgerð þess áróðurs) og því að fá hvers konar “fyrirmenni” ...

Gott hjá Sigmundi að vekja athygli á vafasamri notkun sinni á þessu orði með því að setja það sjálfur í gæsalappir.

... til að segja fólki hvers vegna það ætlar að samþykkja Icesave (fyrir hönd annarra).

Ólíkt þeim sem ætla að hafna honum fyrir annarra hönd, væntanlega.

Fyrst voru tíndir til nokkrir forstjórar (eða millistjórnendur)

Plebbar.

en því næst var upplýst að tuttugu ráðherrar frá liðnum árum, og öld, ...

Síðustu öld sko. Alveg fyrir 11 árum.

... vildu að fólk segði já við Icesave. Þarf þá væntanlega ekki frekari vitnanna við. Það hlýtur enda að takmarka nokkuð næstu skref í auglýsingastefnu Áfram Icesave hópsins að ekki skuli vera til aðalsmenn á Íslandi. ”Barón Thorvald af Reykwick: Ég segi já við Icesave svo að Íslendingar geti borið höfuðið hátt (í sendiráðsboðum)”.

Skoðanir 20 ráðherra eru ómarktækar og ekki svaraverðar nema með skætingi. Segir stjórnmálamaðurinn.

Litla gula hænan borgar

Verst er þó að þeir sem vilja enn og aftur fá fólk til að taka á sig ólögvarðar kröfur ...

Sem engin deilir auðvitað um að séu ólögvarðar, er það?

... eru fólk sem virðist ekki líklegt til þátttöku þegar kemur að því að bera kostnaðinn. Það eru einhverjir aðrir sem eiga að gera það.

Nei, enginn þessara sem skrifa og vitnað er í borgar skatta, er það nokkuð?

Deildarforsetinn í háskóla á landsbyggðinni sem útskýrði að Íslendingum væri hollt að taka á sig Icesave II taldi örugglega ekki að það ætti að leggja niður sína stöðu til að skrapa saman fyrir afborgunum (enda þarf augljóslega að hafa mann á launum til að færa fram slíka visku þegar mikið liggur við). Fjármálastjóri annars háskóla, sem er mjög áfram um að samþykkja kröfurnar, er áreiðanlega ekki á því að ríkið eigi að draga úr framlögum til skólans, þvert á móti.

Með sömu rökum: Háskólamenn sem leggjast gegn niðurskurði í heilbrigðiskerfinu eru vafalaust ekki að meina það, því þarna gætu farið peningar annað en í þeirra eigin elítísku vasa.

Bankastjórarnir sem boða til áróðursfunda um Icesave eru síður spenntir fyrir umræðu um að færa niður lán til að gera almenningi betur kleift að standa undir hinum nýju kröfum.

Já, allir sem voga sér að tala um Icesave eru áreiðanlega bara að því til að þurfa ekki að tala um eitthvað óþægilegt.

Forstjórarnir vilja líklega ekki hækka skatta á fyrirtæki sín eða 13 milljóna mánaðarlaun til að borga Icesave. Hvað með forsprakka launþega og lífeyrissjóða, á að sækja fé sjóði þeirra? Nei, gleymdu því. Ætli megi lækka eftirlaun 20 fyrrverandi ráðherra? Líklega ekki.
“Við skulum samþykkja kröfurnar en það eiga einhverjir aðrir að borga”.

Semsagt: Ef Icesave verður samþykkt er útilokað að lækka laun bankastjóra og annara fitukatta. Er það ekki augljóst?

En ef við græðum á skuldsetningunni?

Nú kunna að vera einhverjir sem telja að með því að fallast á Icesave-kröfurnar og ótakmarkaða ríkisábyrgð verði þeim mun auðveldara fyrir hið skuldsetta ríki að taka enn meiri lán og auka með því veltu þannig að á endanum þurfi minni niðurskurð. Það dugi jafnvel til að fá hið “óskeikula” Moody’s til að halda uppi lánshæfismati um sinn (í pólitísku mati sínu á  Íslandi er fyrirtækið reyndar lent í vandræðalegri mótsögn við raunverulegan mælikvarða lánstrausts, skuldatryggingaálagið). Fylgismönnum þessarar kenningar er bent á að rifja upp íslenska banka- og efnahagshrunið 2007 og 2008.

Nei, við skulum endilega ekki taka nein meiri lán. Hver var aftur skoðun Sigmundar og flokks hans á stóriðjuuppbyggingu og hvenær ætti að ráðast í hana?

Lýðræði


Almenningsálitinu getur vissulega skjátlast en þrátt fyrir alla sína augljósu kosti og galla hefur lýðræðisfyrirkomulagið merkilegan kost sem erfitt er að rannsaka en sannast þó aftur og aftur: Almenningur hefur oftar rétt fyrir sér en elítan.

Sagði formaður flokksins sem almenningur hefur gert að smáflokki.

Mér finnst þessi grein skammarleg. Að sumu leyti finnst mér hún enn ámælisverðari en barnaþrælkunarklám Egils Ólafssonar og Hákarladrama Áfram-hópsins. Ég vona að mér þætti hún skammarleg þó ég væri hjartanlega sammála Sigmundi í þessu máli.